Onze 1e ploeg moest zaterdag op bezoek bij Bunsbeek. Vorig seizoen speelden we hier 1-1 gelijk. Bovendien heeft Bunsbeek zich versterkt met enkele ervaren rotten na het pechseizoen van vorig jaar. Ze zetten maar liefst zes nieuwkomers tussen de lijnen en gaan met deze kern opnieuw op zoek naar een eindrondeticket. Hun eerste wedstrijd tegen degradant Butsel werd gewonnen met 2-4. Onze jongens zouden dus scherp voor de dag moeten komen om hier beter te doen dan vorig jaar.
Over de 1e helft kunnen we enkel stellen dat ze heel evenwichtig was. Onze jongens voetbalden iets sneller, maar het ontbrak aan een goede laatste pas, waardoor er weinig kansen konden worden gepuurd. Jefke en Ruben werden ook heel kort gedekt, waardoor er weinig ruimte was om gevaarlijk te zijn. In het eerste halfuur noteren we een afgekeurd doelpunt van Jefke en een grote kans van Bunsbeek. Voor de rest kan de wedstrijd gereduceerd worden tot “veel middenveldspel”.
In minuut 37 was het dan toch raak. De Bunsbeekse focus op onze twee scorende spelers werd hen fataal. Centrale verdediger Giel kon indrijven en kreeg tot op zo’n 20 à 25 meter van doel vrij spel. Wat hierop volgde was een “Vini don’t shoot”-moment zoals zo’n vijf jaar geleden bij Manchester City. Giel schoot wél en zijn loeier zwabberde voorbij de doelman. Het schot deed denken aan zijn treffer tegen Keiberg in de voorbereiding. Bespeuren we onverwachte concurrentie voor Jefke in de topschutterstand?
Deze 0-1 was meteen ook de ruststand. In de rust werd gehamerd op directer voetbal en betere passes richting onze voorhoede. Onze jongens namen dat iets te letterlijk, waardoor het eerste kwartier van de tweede helft bijna enkel de lange bal werd gehanteerd. Op deze manier werden weinig gaten gevonden in de Bunsbeekse defensie.
Omdat het na een dik uur nog altijd 0-1 stond, rook Bunsbeek bloed. Ze voetbalden zich opnieuw in de wedstrijd en namen zelfs de bovenhand. Dit resulteerde in een dik kwartier overwicht met heel wat stilstaande fases (verre inworpen, corners, indraaiende vrije trappen). Gelukkig hielden we stand, mede door een wederom uitstekende Warre en een scherpe defensie onder leiding van Ce.
De invalbeurten van Yarne en Arthur zorgden voor meer rust in de ploeg. De laatste minuten van de wedstrijd waren weer voor Molenbeek. We kregen nog een grote kans, maar die werd gemist, waardoor de 0-2 nog even op zich liet wachten. In minuut 90 was het dan toch raak: de rebound van een corner belandde bij Yarne, die niet twijfelde en de 0-2 in het dak van het doel schoot. De drie punten konden mee naar Molenbeek!
De wedstrijd eindigde in minuut 93 nog abrupt met een zware blessure voor Maarten Bohets. We wensen hem een spoedig herstel!
We sluiten af met te zeggen dat twee doelpunten verschil geen correct beeld schetsen van deze wedstrijd. Een goaltje verschil was het absolute maximum waar we recht op hadden, en zelfs bij een gelijkspel hadden we weinig te zeggen. Gelukkig was het geluk dit weekend wél aan onze kant.